środa, 13 czerwca 2012

Zdjęcie z ciągiem dalszym.







Fotografowanie kwiatków nie zawsze wychodzi na zdrowie. Przekonałam się o tym tydzień temu.
Po zrobieniu tego zdjęcia, poczułam ostry ból w palcu i zobaczyłam, że mam w niego wbite żądło. Zajęta innym owadem, przez przypadek przygniotłam pszczółkę, która usiadła na mojej bluzie, która z racji zielonego koloru skojarzyła jej się chyba z otaczającą trawą.
Początkowo palec nie spuchł bardzo, okład z octu wyeliminował wszelkie dolegliwości. Jednak dziś, po tygodniu, palec nagle zaczął mocno swędzieć i spuchł mi jak u słonia ;-) Co robić?
Zdjęcie wyszło ładnie, ale co będzie z moim palcem? ;-)
Na razie obserwuję i nie biegnę w panice do lekarza, ale może trzeba będzie...





wtorek, 12 czerwca 2012

Przed meczem Polska-Rosja.

Gazety mówią o jakiejś wojnie polsko-ruskiej, a ja chciałabym pokazać sympatycznych kibiców. To obrazki z pierwszego dnia mistrzostw, Wrocław. Oby dzisiaj też tak było, ale szczęście niech sprzyja naszym ;-)











Książka numer osiemnaście... i osładzanie sobie wtorkowych smuteczków.


Czasem zdarzają się takie dni, kiedy jest smutno człowiekowi i sam nie wie, dlaczego. A może wiem dlaczego mi dziś smutno... Bo ktoś był niesprawiedliwy dla mnie, bo wdarły się niedomówienia i teraz ciężko wrócić do dawnej harmonii....
Dobrze, że sezon truskawkowy w pełni. Można sobie trochę osłodzić smuteczki taką porcją owoców pod słodką pierzynką ;-)
Do tego przyda się dobra książka. Kontynuuję cykl Doris Lessing. "Odpowiednie małżeństwo" trochę rozczarowuje po świetnej "Marcie Quest". Jest jednak równie gładko napisane i wciąga. Ta część pięcioksiągu wydaje mi się jeszcze bardziej kobieca niż poprzednia. Pragnąca niegdyś niezależności Martha   pogrąża się w niechcianym małżeństwie, macierzyństwie i byciu panią domu. Jednak nie przestaje poszukiwać swojej drogi. Po przeczytaniu ostatniej strony znowu chcę sięgnąć po następną część, żeby zobaczyć, co dalej czeka bohaterkę.



środa, 6 czerwca 2012

Tu była synagoga...

Jest takie miejsce we Wrocławiu, do  którego chyba nie dociera zbyt wielu turystów, choć znajduje się w centrum miasta. Miejsce to ukryte wśród drzew, nie jest w żaden sposób oznaczone, nie ma żadnych tabliczek do niego prowadzących. Ale gdy już się tu trafi, budzi się żal za tym, co nieodwracalne.
Do 1938 roku stała tu wielka, piękna synagoga. Zbudowana zaledwie 66 lat wcześniej, została przez nazistów doszczętnie zniszczona.
Dzisiaj miałaby 140 lat, a o tym, że tutaj była przypomina skromny pomnik i stare zdjęcia.
Otoczenie pomnika nieprzyjemne. Po pierwsze z powodu obskurnych zabudowań w tle, a po drugie z powodu sąsiedztwa mrocznych budynków policyjnych, ABW itp.
Zatrzymałam się tam jednak na dłużej i zadumałam...







A oto historyczne zdjęcia, które znalazłam na stronie będącej nieocenioną kopalnią wiedzy o naszym Dolnym Śląsku: www.wroclaw.hydral.com.pl



O drugiej wrocławskiej synagodze Pod Białym Bocianem pisałam tu Tamta miała szczęście przetrwać, dzięki temu, że znajdowała się wśród zabudowań i jej podpalenie stanowiło zagrożenie dla innych domów.

czwartek, 31 maja 2012

Książki numer szesnaście i siedemnaście...


Tym razem dwie, teoretycznie różne książki. Pisarze z dwóch różnych światów. A jednak coś dla mnie te książki łączy. Obydwie mówią o stosunkach damsko-męskich. Pierwsza poważnie, a druga z dowcipem, jednak nierzadko bardzo gorzkim.

Fabuła "Tożsamości" balansuje na granicy snu i jawy. Dojrzała kobieta, będąca w szczęśliwym związku, nagle dostrzega, że przekroczyła jakiś próg, stała się niewidzialna dla mężczyzn, czuje się przez to nieatrakcyjna i nieszczęśliwa. Kochający ją partner postanawia coś z tym zrobić. Co z tego wyniknie? Przekonajcie się sami.




Druga książka to zbiór felietonów nieodżałowanej Agnieszki Osieckiej, które w latach 90 ukazywały się w miesięczniku "Magazyn Rodzinny". To żartobliwe opowiastki, ale kryje się w nich tyle prawdy życiowej, a może nawet sama prawda. Nasze życie nieraz wydaje mi się naprawdę groteskowe.
Myślą przewodnią książki jest podział typów ludzkich na: kobiety - Kochanka, Żonka, Męczennica, mężczyźni - Pan Czesiek, Dostojnik, Wieczny Chłopiec. I wokół tego podziału Osiecka snuje swoje opowieści o ludzkich losach. Pewnie wiele tam jej własnych doświadczeń. Uśmiałam się nad tą lekturą niejednokrotnie, ale też w kilku miejscach miałam wrażenie, że to o mnie lub o kimś kogo znam.
Osiecka była wspaniałą obserwatorką ludzi i potrafiła o nich wspaniale pisać. Polecam!