Żółto - zamiast słońca.

Słońce nie zamierza wyjść zza chmur, przeszukałam zatem moje zasoby i wyszperałam takie oto zdjęcie z lata 2009. Też nie było zbyt słoneczne, ale w trakcie jednej z wycieczek rowerowych trafiliśmy na starego mercedesa, który był cudownie żółty, a przy tym wyrastały z niego polne kwiaty. Czy to nie miły obrazek na deszczowy dzień? ;-)

Lipcopad....

... szukam piękna w kroplach deszczu.... żeby  nie popaść w marudzenie ;-)

Hasanie po łąkach, polach i lasach...

Ostatni weekend był dla mnie trudny, a nawet męczący psychicznie. Jednak udało mi się trochę pohasać po łąkach, polach i lasach. Powędrowałam nawet trochę po górach. Oto kilka zdjęć bez opisów i specjalnego przywiązywania uwagi, gdzie to jest. Po prostu - na łonie przyrody. Choć niektórzy na pewno zgadną od razu, że to Karkonosze i Góry Izerskie. Samo patrzenie na te zdjęcia mnie relaksuje. To taka moja namiastka wakacji, które gonię, a one mi ciągle umykają, oddalają się...

Z ziemi włoskiej do... polskiej.

Ciągle we Wrocławiu odkrywam jakieś miejsca, których bym się po nim nie spodziewała. Jednym z takich miejsc jest cmentarz żołnierzy włoskich w Parku Grabiszyńskim. Miejsce to odkrył kiedyś przede mną Jacek, bo sama pewnie bym do niego nie trafiła. Park jest ładny sam w sobie.

Ale moja uwagę przykuł cmentarz żołnierzy włoskich.

Wikipedia mówi, że to cmentarz jeńców sprowadzonych przez Niemców po przegranej bitwie pod Caporetto w październiku 1917 roku. Spoczywa tu 1016 żołnierzy zmarłych w obozach jenieckich oraz 20 rozstrzelanych za próbę odsunięcia Mussoliniego od władzy.

Obelisk projektu Angelo Regrettiego, z napisem w języku włoskim: Pax – L'Italia ai suoi figli caduti nella guerra mondiale MCMXV-MCMXVIII (Pokój – Włochy swoim synom poległym w wojnie światowej 1915-1918)

<Niestety zdjęcie zrobiłam z boku zamiast z przodu, z napisem ;-))>

Po cmentarzu oprowadzała nas taka oto zwinna wiewiórka ;-)

W lesie...

Ostatnio kilka dni spędziłam w rodzinnym domu. Miałam okazję pospacerować trochę po lasach i łąkach. Potrzebny mi kontakt z naturą, gdy na co dzień mam tylko bruk i asfalt pod stopami. W lesie kwitną teraz naparstnice i jest zatrzęsienie poziomek. Tam oddycham pełną piersią...

Na rowerze - w końcu razem...

Zrobiło się całkiem rowerowo na tym moim blogu ;-) Dzisiaj będzie o wycieczce, którą w końcu razem urządziliśmy sobie w Boże Ciało. W sumie przejechaliśmy 57 km. Pogoda nam sprzyjała i wybrana trasa uraczyła nas wieloma ładnymi widokami. Zapraszam do obejrzenia zdjęć.

Najpierw drogą na Wojnów... Pola niebieskie od chabrów.

Puls zaczyna powoli rosnąć. Jacek sprawdzał co jakiś czas na pulsometrze ;-)

System przeciwpowodziowy nie wygląda w tym miejscu zbyt solidnie.

Dojechaliśmy do niewielkiego, aczkolwiek bardzo uroczego i jeszcze ciągle takiego "prawdziwego" Lasu Strachocińskiego.

W Łanach, tuż za wałem, niespodzianka - kompleks sportowy, prawie jak na Euro 2012 ;-)

Nasza trasa wiodła drogą wysadzaną dębami, z których kilka to pomniki przyrody liczące po 200-300 lat. Mają nazwy od imion polskich królów. Ten na przykład to Bolesław Krzywousty.

W tej wsi mają bardzo złe psy ;-)

A to chyba najciekawszy punkt naszej wycieczki - zabytkowy dom i była  kawiarnia przy przystani rzecznej. Ładnie opisane.

Dom nie wygląda na zamieszkany, choć pilnuje go bardzo głośny pies.

Ta część domu ma nawet nową rynnę.

Reszta się "nieco" wali.

No i słynny "most donikąd" w Łanach.

Widoki tutaj z Odrą w roli głównej są bardzo malownicze. Ale pamiętać trzeba, jak niebezpieczna jest ta rzeka i wiele razy nie pozwalała okolicznym mieszkańcom spać spokojnie. Na wałach jeszcze widać resztki worków z piaskiem.

Uroczy mostek nr 1.

Byliśmy już dawno poza Wrocławiem, a jednak nadal nas ścigał. Budowa Sky Tower i stąd jest bardzo dobrze widoczna.

Cieszy fakt, że rzeka jest wykorzystywana do transportu. Ta barka wracała z Wrocławia po dostarczeniu doń węgla.

I mostek nr 2. Te mostki umilały nam podróż, bo mogliśmy przemieszczać się z jednej strony rzeki na drugą.

Trafiliśmy na dzikie czereśnie i nie mogliśmy się od nich oderwać.

Były przepyszne. Takich w sklepach nie sprzedają ;-)

A to już śluza koło elektrowni wodnej Janowice. Tutaj mała pętla czasowa mi się utworzyła, gdyż od zdjęć z tego miejsca zaczynał się mój blog ;-) w 2008 roku  link 

Przez buszowanie w czereśniach, nie zdążyliśmy niestety zobaczyć jak barka przepływa przez śluzę...

Potem dojechaliśmy do Chrząstawy Wielkiej. Niewielka wioska, gdzie zachwyciły mnie lilie wodne, rosnące na przydrożnym stawie. Takie okazy widziałam tylko w Ogrodzie Botanicznym.

Z Chrząstawy próbowaliśmy dostać się do Leśnego Młyna, ale nie było żadnego oznakowania i trochę pogubiliśmy się w lesie. Było późno i trzeba było wracać do domu. Mamy jednak zamiar dojechać tam następnym razem.

Dziękuję za uwagę ;-)